AŞK, tuhaf bi cesaretle herşeye meydan okumaktır...

Bir gun, lisede iken,
sinifimdan bir oglana rastladim eve donerken.
Kayl idi ismi.
Okuldaki butun kitaplarini sirtlamisa benziyordu.

Kendi kendime, "Neden biri okuldaki kitaplarini eve getirsin cuma aksami,

gerçekten hafiz olmali bu oglan" diye dusundum.
Benim hafta sonum pilanlanmisti bile( partiler ve futbol, arkadaslarimla yarin ogleden sonra), omuzlarimi silktim ve yoluma devam ettim.
Yoluma devam ederken, bir gurup oglanlarin ona dogru kostuklarini gordum.

Onu itelediler, butun kitaplarini dusurttuler ve çelmeleriyle oglani çamur işine dusurttuler.
Gozlukleri uçup oglandan uç metre oteye çimene dustu.

Oglan basini kaldirdi, gozlerinde derin bir aci gordum.

Kalbim burkuldu oglancik için. Ona dogru sekeledim, gozluklerini bulmak için emeklerken gozundeki bir damla yasi gordum.

Gozluklerini ona verirken "Serseri herifler" dedim.
Baska yapacak isleri yok sanki.
Bana bakti ve "Tesekkur ederim" dedi.
Kocaman bir gulumseme belirdi suratinda.

Gerçekten minnetkarlik ifade eden bir gulumseme idi.

Kitaplarini toparlamasina yardim ettim ve nerede oturdugunu sordu
Tesaduf ya, bize yakin oturuyormus. Neden daha once gozume çarpmadin diye sordum.

Daha once ozel okula gittigini soyledi.

Daha onceden ozel okula giden bir arkadasim yoktu hiç.

Hep beraber eve yollandik ve kitaplarinin bir kismini ben tasidim.

Arkadas olunacak birine benziyordu.

Arkadaslarimla beraber futbol oynamak istermisin dedim.
Evet dedi
Hafta sonunu beraber geçirdik, biraz daha tanidim Kayl'i, biraz daha ilindim ve arkadaslarimda ondan hoslandilar.

Pazartesi sabahi geldi, ve Kayl butun kitaplariyla okula donuyordu.
Durdurdum ve "Bu kitaplari hergun tasimakla guzel pazi yapacaksin" dedim.

Guldu ve kitaplarinin yarisini bana uzatti.
Ondan sonraki dort sene içinde Kayl ile çok iyi arkadas olduk.
Okulun son yilinda  koleje gitmeyi dusunmeye basladik.
Kayl Georgetown kolejine karar verdi, bende Duke kolejine gidecektim.
Arkadasligimizin sureceginden emindim ve aramizdaki kilometrelerin bunu etkileyecegini sanmiyordum.
O doktor olacakti, bende futbol bursuyla iktisat okuyacaktim.

Kayl sinif birincisiydi.
Her zaman onun hafizligiyla girgir geciyordum.
Sinif birincisi oldugu için mezuniyet toreninde onun konusma yapmasi gerikiyordu.

çok memnundum ortaya çikipta konusma yapmak bana dusmedigi işin.

Mezuniyet gunu Kayl'i gordum.

çok yakisikliydi kerata.

Lise boyunca gelisen ve benligini bulanlardandi Kayl.
Gerçekten olustu ve pazilasti ve gozlukler yakistida oglana.
Butun kizlar seviyordu onu, ve benden çok kiz arkadasi vardi.
Bazen kiskandim onu dogrusu.
Bugun o gunlerden biriydi.

Heyecanli oldugunu sezdim yapacagi konusma dolayisiyle.
Sirtina yapistirdim bir tane ve " Aslan oglan, becereceksin, korkma" dedim.
Bana o minnetkar dolu bakisiyla bakti ve gulumsedi.

"Tesekkurler" dedi
Bogazini temizledi ve konusmaya basladi:

Mezuniyet, bizlere buraya kadar gelmemize yardim edenlere tesekkur etme zamanidir.
Anneniz, babaniz, ogretmenleriniz, kardesleriniz, belki antrenorleriniz fakat en çok arkadaslarinizi

Birisiyle arkadas olmak o kisiye verebilceginiz en buyuk hediyedir.

Sizlere bir hikaye anlatacagim simdi.
Arkadasima inanilmaz bir ifade ile baktim, o,  kalabaliga bizim ilk tanistigimiz gunu anlatirken.
Tanistigimiz gunun hafta sonu intihar etmeyi pilanlamis megerse.

Annesi sonradan okula gidip aci içinde onun dolabini bosaltmak zorunda kalmasin diye, megerse ogun Kayl okuldaki dolabini tamamen bosaltmis ve eve tasiyormus.

Bana derinden bakti ve gulumsedi.

Sans olarak kurtarildim intihar etmekten.
Arkadasim beni kurtardi bu faciadan.
Topluluk mirildanmaya basladi yakisikli arkadasimin hayatinin en zor zamanini anlatmasina.

Annesi ve babasinin bana baktiklarini ve minnet dolu gulumsemelerini gordum.
O ana kadar durumun bu kadar onemli oldugunu anlamamistim.

Hareketlerinizin neticesini hiç bir zaman bosa vermeyin.

Kucuk bir mudahele, digerinin  hayatini tamamen degistirebilir.
Iyiye veya kotuye.

Simdi iki sey yapabilirsiniz: Bunu arkadaslariniza gonderebilirsiniz veya  Silebilirsiniz bilgisayarinizdan sizi hiç etkilememis gibi.

Gordugunuz gibi ben birinciyi sectim. Arkadaslar melekler gibidir, bizi ayaga kaldirirlar kanatlarimiz uçmayi unutunca.

Ne baslangiç ne de son vardir.

Dun tarihtir.
Yarin bulmaca.
Bugun hediyedir

Geleceğe dair düşünüp bir şeyler planlamak değildir sevgiliye özlem, planlarken hesap yapıp günü kaçırmak değildir aşkın çekici kuvveti. Aşk ve sevgide esas olan anı yakalamaktır, o duyguların beni törpülediği anda hissetmektir, aramaktır sevgiliyi, seni aramaktır. Günler sensiz bir şekilde bitip giderken sanki birer parçamı da beraberlerinde götürüyorlar her şeyin farkındayım. Her giden parçamda ömrümden bişeylerin eksildiğini fark ediyorum ama yüreğimden hiç bir şey eksiltmiyorum, buna izin vermiyorum seni yaşattığım yüreğimin senin sevgini büyüttüğüm yüreğimin tek parça kalması lazım, en azından sana kavuşana dek. Sanıyorum sana daha çok sevgiyle bağlanmamam için araya mesafeler sessizlikler koymaktasın, buna rağmen sana olan özlemimin ve sevgimin artmasına hayret etme. Seni severken ki imkansızlıklar beni yıldırmıyor ama insanların bu gibi durumlar için kullandıkları ve benim en çok kızdığım cümlelerden biri aklıma geliyor, ne yapalım yaşam böyle, bu cümleyle bir şeyleri anlatmaya kalkanlara hayret ediyorum, ben hiçbir şeyi, hiçbir anı es geçemem, yaşam öyleyse bende böyleyim, seviyorum seveceğim. Düşüncelerimin uzaklara daldığında, ellerimin klavyeyi kirlettiğinde, Pc de dönüp duran Hasret adlı şarkının her yeniden başlamasında, gökyüzü ile dünya arasında biryerlerde hissederim kendimi, arada kalmışım gibi, hiçbirine ait değilmişim gibi ama emin ol mutlu bir gülümseme oluşur yüzümde.               

Sen rüyalara inanır mısın? Anlatabilir misin hiç gitmediğin bir ormanı ? Uyku tutmayan gecelerde hayal kurar mısın? Sonra o hayallerin peşinden koşar mısın? Karanlığı ya da aydınlığı tarif edebilir misin ? Hatırlayabilir misin her gözyaşının sebebini? Kimsesizliğe katlanabilir misin ? Sebepsizce sevdiğini arayıp "canımsın" der misin? Yağmurda umarsızca ıslanır mısın? Ve inanır mısın her yağmurdan sonraki gökkuşağına? Bilir misin unutmayı ya da hiç aklında yokken hatırlamayı? Sahi sen "AŞK" a inanır mısın? Şiir tadında yaşamak, duyguların dillenişine şahit olmak, sevginin, aşkın dizelerden, sözlerden uzanıp yüreğinize dokunduğunu hissetmek ve hislerinizde yalnız olmadığınızı anlamak adına... Sen rüyalara inanır mısın? Anlatabilir misin hiç gitmediğin bir ormanı ? Uyku tutmayan gecelerde hayal kurar mısın? Sonra o hayallerin peşinden koşar mısın? Karanlığı ya da aydınlığı tarif edebilir misin ? Hatırlayabilir misin her gözyaşının sebebini? Kimsesizliğe katlanabilir misin ? Sebepsizce sevdiğini arayıp "canımsın" der misin? Yağmurda umarsızca ıslanır mısın? Ve inanır mısın her yağmurdan sonraki gökkuşağına? Bilir misin unutmayı ya da hiç aklında yokken hatırlamayı? Sahi sen "AŞK" a inanır mısın? Şiir tadında yaşamak, duyguların dillenişine şahit olmak, sevginin, aşkın dizelerden, sözlerden uzanıp yüreğinize dokunduğunu hissetmek ve hislerinizde yalnız olmadığınızı anlamak adına...